Podmiot faktoringu


 
 
Przedsiębiorca (faktorant)- sprzedawca (dostawca) towarów i usług, to podmiot prowadzący określoną działalność gospodarczą i dokonujący sprzedaży lub dostawy towarów, albo świadczący określone usług. Bywa w obecnej literaturze przedmiotu nazwany "klientem", w stosunku faktoringowym, bowiem wchodzi on w określone relacje z firmą faktoringową, której staje się klientem. W polskim nazewnictwie prawniczym poprawne byłoby posługiwanie się terminem "przedsiębiorca" czy "podmiot gospodarczy", aczkolwiek termin ten w istocie odnosi się także i do faktora. Można więc mówić o "sprzedawcy" lub "dostawcy" towarów lub "usługodawcy".
 
Faktor – termin ten wywodzi się z języka łacińskiego (facere) i oznacza podmiot działający (czyniący) za pośrednika. Z praktyki światowej wynika, że faktorami z reguły są:
  • instytucje bankowe
  • wyspecjalizowane spółki faktoringowe
Zaangażowanie banków w transakcje faktoringowe jest w pełni zrozumiałe i uzasadnione zważywszy, że czynności prawne i faktyczne, jakie wiążą się z istotą faktoringu, z natury swej nadają się do włączenia ich do katalogu.
Pierwsze spółki faktoringowe powstały w USA. Ich działalność przejawia się głównie w nabywaniu wierzytelności od sprzedawców (dostawców) czy usługodawców oraz udzielaniu kredytów. W ten sposób spółki faktoringowe stały się konkurentami banków i ich tradycyjnej działalności.
Nie ma przeszkód prawnych ani faktycznych, aby działalność faktoringową mogła prowadzić osoba fizyczna, zajmując się nią w sposób profesjonalny. W prawie polskim podmiotem gospodarczym może być osoba fizyczna.
 
Dłużnik – odbiorca towarów lub usług zobowiązany do zapłaty. Nabywcą towarów i usług w stosunku faktoringowym może być każdy, kto taki towar nabył lub na rzecz kogo wydano usługę. Mogą być nimi w szczególności przedsiębiorstwa produkcyjne, handlowe, czy usługowe, które tym razem były nabywcami określonych dóbr i usług. W stosunku faktoringowym oraz w stosunku między sprzedawcą (dostawcą) lub usługodawcą a nabywcami towarów lub usług, każda ze stron może być wierzycielem i dłużnikiem, ponieważ chodzi o zobowiązania wzajemne.

Nagrywanie rozpraw sądowych

Zgodnie z Kodeksem postępowania cywilnego sędzia ustnie uzasadnia wyrok jedynie podając zasadnicze przesłanki jakimi kierował się wydając orzeczenie. Natomiast pisemne uzasadnienie musi zawierać wskazanie podstawy faktycznej rozstrzygnięcia oraz opisanie faktów które uznał za uwodnione , a którym odmówił wiarygodności oraz wyjaśnienie podstawy prawnej wyroku wraz z przytoczeniem konkretnych przepisów prawa. Zgodnie z tym pisemne uzasadnienie musi być wyczerpujące i szersze niż ustne. Po odczytaniu sentencji wyroku sad związany jest wydanym wyrokiem od chwili jego ogłoszenia, a nie jedynie poglądem przedstawionym w ustnym uzasadnieniu. Dzięki ustnym motywom strona powinna się  dowiedzieć dlaczego wyrok jest sprawiedliwy, natomiast pisemne uzasadnienie ma umożliwić sądowi odwoławczemu ustalenie czy wyrok odpowiada prawu. Uzasadnianie więc pełni dwie funkcje – wyjaśnia dlaczego sąd wydał takie orzeczenie oraz umożliwia kontrolę instancyjna orzeczeń. Powoduje to iż są to dwie kategorie uzasadnień, które musza się różnić, ale nie powinny się różnić całkowicie (wyrok Sądu Najwyższego z 17.04.2009 roku ( I UK 333/2008). W praktyce ustne uzasadnienia często są lakoniczne i zdawkowe. Sytuację ma zmienić nagrywanie przebiegu rozpraw, w tym samego uzasadnienia, wydawanych orzeczeń za pomocą urządzenia rejestrującego dźwięk albo obraz i dźwięk (art. 157 par.1 KPC). Dzięki nagrywaniu przede wszystkim będzie dowód na rzeczywiste przesłanki rozstrzygnięcia, a z drugiej strony zwielokrotnią zarzuty związane z różnicami pomiędzy motywami jakimi kierował się sędzia w ustnym i pisemnym uzasadnieniu.